Persoonlijk

Roeien met de riemen die je hebt

24 juni 2017

Meisje, je moet roeien met de riemen die je hebt

dat was een gezegde van mijn oma. Dit was wat ik van de week ook zei toen iemand die me vroeg: “”hoe heb jij het toch allemaal gedaan”? Ze weet van mijn verleden en van mijn heden.

Ik roei altijd met de riemen die ik heb, niet meer en niet minder.

Wat bedoel ik daar nu precies mee? Je moet het doen met wat je hebt, financieel of wat dan ook,  meer kan je er op dat moment niet van maken. Accepteren dat het is zo als het is en blijven geloven in jezelf dat je het kunt. Ik weet dat een mens zich kan aanpassen aan een situatie en er ook weer uit kan komen. Dat het altijd beter kan worden, hoe diep je ook zit.

Als jong meisje droomde ik vaak over later als ik groot was, dan had ik een groot huis, een dure auto, ik zou veel en vaak met vakantie gaan naar warme landen en ik kon kopen wat ik wilde.

Helaas wist ik toen, misschien maar goed, nog niet hoe mijn leven zou gaan lopen. Je leert van de dingen die op je pad komen, de leuke en de niet leuke dingen.

Ik trouwde heel jong met een oudere man. Iemand waar ik tegenop keek en waarvan ik toen dacht dat het fijn was dat hij ouder was, veel levenservaring had en daardoor alles veel beter wist.

Financieel was er geen probleem, het geld kon niet op, het was er altijd en veel. Het werd ook uitgegeven als water. Groot huis met een dikke hypotheek, een dure auto, altijd boodschappen doen bij de duurste supermarkt. We kochten wat wilde, dat kon allemaal omdat er genoeg binnenkwam. De vakanties waren er ook, we hadden een boot, we kochten ook nog een caravan. Leuk voor de kinderen want die wilden zo graag naar Spanje of Italië net zoals hun klasgenoten of vriendjes. Naast onze fulltime banen hadden we een klein eigen bedrijfje waar we altijd moesten bijspringen ivm personeelsgebrek of ziektes.

We waren altijd aan het werk, bijna dag en nacht zodat we geen tijd hadden om te genieten of om ook maar te zien wat er gebeurde.

Toen er een aantal dingen gebeurde in ons zakelijke- en privé leven werden we tot stoppen gedwongen.

Op dat moment kwamen we erachter dat we helemaal niet zo gelukkig waren, niet met het geld, niet met het werken en niet met elkaar. Door zo bezig te zijn geweest met werken en geld verdienen waren we iets vergeten. Iets wat het allerbelangrijkste was in het leven: de liefde.

We stopten met het leven van alleen maar werken en geld verdienen en dachten dat het onze redding was. Maar er was een heel groot gat waar we invielen. Er was geen liefde meer en dan kan je niet verder, tenminste ik kon niet verder.

Ik heb toen de beslissing genomen dat ik zo niet verder wilde. De periode van de scheiding was vervelend, er gebeurden dingen die niet leuk waren om te horen en om mee te maken. Zo waren er schulden en werd ik gedwongen om akkoord te gaan met voorwaarden waarvan ik nu denk: dat had ik dus nooit moeten doen.

Gelukkig kon ik, door een vaste baan, een piepklein flatje kopen.  Ik stikte voor mijn gevoel steeds meer en ik ben gegaan op de dag dat ik de sleutel kreeg,  met mijn kleding en wat persoonlijke bezittingen.

Ik had een plek waar ik heen kon, een leeg huis maar het was wel van mij.

Zo kwam ik in een financiële situatie terecht die ik nooit had gekend.  Een situatie waarin ik elke maand, elk dubbeltje moest omdraaien om mijn hoofd boven water te houden.  Ik had dan wel een huis maar er stond helemaal niets in. Geen borden of pannen, geen ijskast, geen wasmachine, geen kast en ook geen bed, gewoon niets.

Ik had geen idee hoe ik het moest gaan doen maar dan gebeuren er toch dingen die zo onverwacht waren en zo mooi. Mijn collega had in de kelder nog een klein tweepersoonsbed dat ik mocht hebben. Een andere collega had nog een camping koelkastje dat ik mocht lenen zo lang als het nodig was. Iemand anders bood aan dat ik bij haar kon wassen. Weer een ander gaf mij twee tuinstoelen plus een tafeltje zodat ik toch iets had om op te zitten. Mijn broer had nog een kleine tv op zolder. Zo kwam ik aan wat start spullen en kon ik heel langzaam gaan sparen voor mijn eigen spullen.

Hoe diep je ook zit er is altijd een uitweg, dat is iets waar ik in ben blijven geloven. Heel langzaam is het me gelukt om er bovenop te komen.

Met mijn eigen voorbeeld wil ik niet alleen aangeven dat je moet roeien met de riemen die je hebt maar dat je het ook zeker kunt,  je moet je aanpassen aan je financiële situatie. Je moet blijven geloven in jezelf en dat het altijd weer goedkomt hoe lang het soms ook duurt.

Ik geloof dat als je kleine stapjes neemt op je weg je er altijd kunt komen, het duurt soms wat langer maar je komt er.

Lees hier mijn posten over de weg is eindeloos als je begint en ben je al op weg?

Mijn heden is mooier dan mijn verleden is geweest maar daar vertel ik wel een andere keer over.

Only registered users can comment.

  1. Geweldig zoals je het gedaan hebt Tanja!
    Hier gaat het momenteel langzaam door ziekte maar we komen toch steeds iets verder de goede kant op.

    Groet, Marielouise

    1. Hallo Marie Louise, wat een mooie naam heb je. bedankt voor je compliment! Fijn dat het de goede kant met je opgaat en ik hoop dat je je gauw weer beter voelt.
      Ik heb je al eerder laten weten dat je me altijd mag mailen hoor.

      Bedankt voor je reactie
      groetjes
      Tanja

    1. Dag Sandra, bedankt voor je reactie. Ik lees nog niet zo lang bij jou mee maar ik begrijp wat je bedoelt met herkenbaarheid. Je berichten zijn enorme nadenkers waarin ik ook stukjes herkenning lees.
      Groetjes
      Tanja

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge